Hipnoza - fundamenty
Zainspirowany dokonaniami Paracelsusa Franz Anton Mesmer (1734-1815) przejął
kontynuację badań nad zjawiskowością hipnozy, tworząc tzw. teorię "magnetyzmu zwierzęcego",
zakładała ona istnienie dobroczynnego fluidu, który miały bezpośredni wpływ na stan fizyczny
i psychiczny człowieka, przy czym jego działanie mogło przechodzić z jednej osoby na drugą.
Do uzdrawiania swoich pacjentów wykorzystywał metale magnetyczne, które były w stanie
pobudzić równowagę wewnętrzną człowieka. Pomimo licznych przypadków
udanej terapii Francuska Akademia Nauk uznała jego teorię za niedorzeczność i odrzuciła
ją, podobnie jak pracę doktorską "O wpływie planet na ciało ludzkie... "Mimo tego, iż
badania i eksperymenty prowadzone przez niego oraz wynikające z nich odkrycia były
przedmiotem kpin i ataków, na stałe zrewolucjonizowały ówczesne spojrzenie na temat
hipnozy i jej leczniczego wpływu, jednocześnie stając się podwalinami pod współczesną
psychologię i psychiatrię.
Po raz pierwszy określenia hipnoza użył James Braid w XIX
wieku, zostało ono zaczerpnięte z języka greckiego, gdzie słowo hypnos oznacza sen. Braid
w tamtych czasach zajmował się psychiatrią, rozwinął swoje umiejętności na tyle, iż przy
użyciu przedmiotów bądź światełek wprowadzał pacjenta w stan transu, dzięki któremu
dokonywał zabiegów pozwalających na polepszenie stanu psychosomatycznego pacjenta. Jego
praktyki dały początek wykorzystywaniu odmiennego stanu świadomości w celach terapeutycznych.
Wraz z początkiem XX wieku psychoanalityk Zygmunt Freud rzucił nowe spojrzenie na
zagadnienia hipnozy, uważał iż wszystkie sytuacje problemowe w życiu ludzi mają swoje
podłoże w przeżyciach z dzieciństwa, w myśl tej zasady odkrywał drogę prowadzącą do
podświadomego umysłu pacjenta, szukając jednocześnie przyczyn w doświadczeniach z lat
wczesnego dzieciństwa i dezaktywując podatność pacjenta na przeszłe wydarzenia, tak
by nie miały one już nań żadnego wpływu.
